Od stycznia 2019 roku obowiązuje podpisana przez Prezydenta Ustawa z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw5, która wprowadziła znaczące zmiany dotyczące rozliczania:
• samochodów w leasingu,
• samochodów prywatnych,
• rozliczania środków trwałych.
Do końca 2018 roku możliwe było ujmowanie w kosztach podatkowych pełnych wartości wydatków związanych z opłatą wstępną czy ratą leasingową.
Na początku 2019 roku zmieniły się zasady rozliczania samochodów, które są użytkowane na podstawie umowy leasingu operacyjnego, najmu, dzierżawy oraz innej umowy o podobnym charakterze.
Ustawodawca wskazał, że limitowaniu nie będą podlegać składki ubezpieczeniowe opłacane w ramach umów leasingu, najmu itp., poza składkami AC pojazdu (składki te podlegają limitowaniu).
W ustawie nie przewidziano ograniczenia do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu operacyjnego oraz innych podobnych umów, jak to ma miejsce w odniesieniu do pojazdów stanowiących środki trwałe podatnika.
Przy czym, jeśli opłata wstępna, w tym czynsz z tytułu umowy leasingu operacyjnego, najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze zostały skalkulowane w sposób obejmujący koszty eksploatacji samochodu osobowego, to wówczas do tej części opłaty, która obejmuje koszty eksploatacji pojazdu, stosowane jest ograniczenie 75%.
Do końca 2018 roku rozliczenie wydatków związanych z eksploatacją pojazdu prywatnego wykorzystywanego w działalności gospodarczej odbywało się poprzez obliczenie limitu kilometrówki. Obliczany był on na podstawie faktycznie przejechanych służbowo kilometrów (wpisanych do ewidencji przebiegu pojazdów) oraz stawki normatywnej za jeden kilometr przebiegu. Dzięki temu poniesione wydatki rozliczane były w ewidencji przebiegu pojazdu i zaliczane do kosztów w ramach limitu kilometrówki.
Natomiast od 2019 roku w związku z nowelizacją wydatki związane z prywatnym pojazdem osobowym (przeglądy, ubezpieczenie czy części samochodowe) zaliczane są do kosztów w wysokości 20% poniesionych wydatków.
Nie ma zatem możliwości skorzystania z limitu (stawka × przebyte kilometry dla celów firmowych) wynikającego z ewidencji przebiegu pojazdu, jak miało to miejsce w poprzednich latach.
Obecnie każdy przedsiębiorca posiadający w ewidencji środków trwałych pojazd osobowy ma możliwość ujęcia wszystkich wydatków z nim związanych do kosztów uzyskania przychodu w pełnej wysokości.
W 2019 roku w ustawie o PIT został wprowadzony do wspomnianego już art. 23 ust. 1 punkt 46a, który wskazuje, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów „25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika”
W związku z powyższym, w przypadku wykorzystywania środka trwałego w sposób mieszany (prywatnie i służbowo) przedsiębiorca będzie mógł w koszty podatkowe wprowadzić tylko 75% ich wartości.
Ustawodawca w nowelizacji w odrębnym przepisie wskazuje, że w przypadku, gdy podatnik nie prowadzi kilometrówki dla celów VAT, to wówczas pojazd samochodowy należy uznać za wykorzystywany również dla celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Przy czym przepisu tego nie stosuje się wobec podatników zwolnionych z VAT.
Dodatkowo należy mieć na uwadze, że w przypadku, gdy organ podatkowy ustali, że przedsiębiorca nie stosował ograniczenia 75% w stosunku do wydatków, to przepis ten stosuje się od daty rozpoczęcia używania przez podatnika danego samochodu osobowego. Wówczas podatnik zobowiązany będzie do skorygowania wszystkich błędnie ujętych wydatków, począwszy od daty rozpoczęcia jego wykorzystywana.